Saturday, September 30, 2006

ദുബൈ സ്‌കെച്ചുകള്‍

കൊടും ചൂടിന്ന് അവസാനമായി. ഇനി കുറച്ചു നല്ല നാളുകള്‍. അതു കഴിഞ്ഞാല്‍ അസഹ്യമായ തണുപ്പായിരിക്കും. ഇപ്പോള്‍ റമദാനായതിനാല്‍ ജോലി സമയം കുറവാണു. എങ്കിലും വൈകിട്ടത്തെ ട്രാഫിക് ഭയങ്കരം തന്നെ. എല്ലാവരും നേരത്തെ വീട്ടില്‍ എത്താനുള്ള വെമ്പലിലാണു. ഷാര്‍ജക്കാര്‍ പതിവു പോലെ അരിച്ചരിച്ചു നീങ്ങും. മൊട്ടത്തലയന്‍ സായ്‌പ് രാത്രിയിലേ ഓഫീസില്‍ നിന്നിറങ്ങൂ.

Friday, September 29, 2006

സംശയം

എന്റെ ഉയര്‍ച്ചയില്‍ ഏറെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നത് എന്റെ കാമുകനായിരുന്നു. ഞാന്‍ അയാളെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്നു അയാള്‍ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കണം. അയാള്‍ എന്നെ സംശയിച്ചിരുന്നു.

Wednesday, September 27, 2006

മകനെ നീ എവിടെ?

നിന്നെക്കാണാതെ അമ്മയ്ക്ക് ഉറക്കമില്ല മകനേ.
നീ എവിടെയാണ്?
ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്ന് ഇന്നലെ പോന്നതല്ലേ.
ആറ്റു നോറ്റുണ്ടായ കുഞ്ഞാണു നീ.
രോഗിയായ എനിയ്ക്കു നീയല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.
ദൈവമേ എന്റെ കുഞ്ഞിനെന്തു പറ്റി?

Tuesday, September 26, 2006

സന്ധ്യ

എന്റെ ബാല്യത്തില്‍ സന്ധ്യകളെ എനിക്ക് തീരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല. അതിനു പല കാരണങ്ങളുണ്ട്. കളിച്ചു മതി വരാതെ കളി നിറുത്തേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ സന്ധ്യയെ ശപിച്ചു. ഗൃഹപാഠങ്ങള്‍ എന്നും എനിക്കു പേടിസ്വപ്നമായിരുന്നു. ഇരുട്ടിനെ എനിക്കു ഭയമായിരുന്നു. ഇന്നും കിടപ്പുമുറിയില്‍ എനിക്കു അരണ്ട വെളിച്ചം വേണം.

ആരംഭം



എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള യാത്ര ഇവിടെ തുടങ്ങുന്നു.

എനിയ്ക്കു സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഇല്ലായിരുന്നു. വരണ്ടതായിരുന്നു എന്റെ മസ്തിഷ്കം.
എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ അത് സജീവമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അതെ, ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.